De Preikestolen…..een hele opgave.

De Preekstoel zonder mist (gepikt van Google)

Op tijd richting de Preikestolen. Een rotsplateau dat ruim 600 meter boven het Lysefjord uitrijst. Helaas dikke mist en soms een miezerig regentje, maar met goede moed op pad. Dat “goede moed” ben je snel kwijt als de eerst 500 meter hebt gedaan en je weet dat je nog 3,5 km. hebt te gaan. Het “pad” is een paar jaar geleden aangelegd door Nepalese Sherpa’s, dat zegt toch genoeg he. Ongelofelijk stijl, slecht begaanbaar maar fantastisch om te doen.  Doornat (de jas bleek niet waterdicht en van het zweet) aangekomen op het plateau konden we het Lysefjord door de mist niet zien. Jammer, maar we waren hier wel hè. Een als vanouds hardgrondig “AJETOO” ( zoals de Tsjechen zeggen) het motto van vader en zoon was weer een qaulity-time momentje.

Dit geen halve foto hoor!

Als beloning voor onze inspanning en spierpijn hadden we deze ondergaande zon weer in de jachthaven. Als alternatief voor Bergen gaan we morgen naar Stavanger, als de wielrenners niet daar naar toe gefietst zijn. Zo ja ik schop ze van de Preekstoel (geintje)

WK wielrennen…….WTF

18/9.   Ons voornemen om Bergen te bezoeken werd verstoord door het WK wielrennen dat daar de hele week wordt gehouden. Hebben die niet genoeg aan de “Toer de Frans”? Ons programma moest omgegooid. Dan nu maar richting de Preikestole. De rit van 325 km. zou een lange dag worden met vier overtochten. Het werd een lange maar mooie dag. Het weer zit ons erg mee.

De afstand is niet zozeer het probleem maar of we wel/niet lang moeten wachten op de ferry. Aangekomen in Jørpaland (geen carnavalsnaam) bleek de jachthaven een ideale overnachtingsplek. Morgen op tijd eruit op de Preikestolen te beklimmen. Ook nog contact gehad met de directrice. Ze moet toch op de hoogte worden gehouden waar wij uitgangen. Met de lage beltarieven in Europa hebben we geen excuus meer om alleen te appen.

 

Noorwegen de eerste dagen.

…aan het Innvikfjord
Twee zonsondergangen…

De aankomst in Noorwegen is ff langs de douane denk je, en ja hoor een NL kenteken toch maar stoppen. Geen drank, sigaretten of drugs maakt het niet interessant. De paspoorten mogelijk wel. Zijn het nu vader en zoon of een “merried gay couple”? Toch maar het eerste bevestigd.

Het weer was en blijft echt geweldig sinds we uit Denemarken vertrokken. De camper snort rustig door de prachtige Noorse natuur. De overnachtingen die we tot en met vandaag hadden waren idyllisch tot heel plat achter de Mac in Bergen. De wifi is toch belangrijk om  te hebben na twee dagen.

Een van de eerste highlights hebben we vandaag gedaan. De treinreis met de Flambana is er zo een. In korte tijd stijgt de trein van zeeniveau naar 850 meter met een stijgingspercentage van 55%!! Langs en soms door de bergwand, draait ook nog eens in de berg, om een panorama te aanschouwen  met watervallen. Lars was onder de indruk.

De Elbe over richting Denemarken.

Aan de over van de Elbe overnacht met meerdere campers. De ferry naar Glückstadt en dan richting Hirthals  voor de ferry naar Noorwegen. Het weer was mijn heftig maar toch waren er soms zware regenbuien die zelfs files veroorzaakten. In Hirthals aangek men was het stralend weer. Dat beloofd wat. Op de plek waar we morgen de ferry oprijden zullen we over na overnachten.

Richting de fjorden.

We zijn we onderweg, Lars en ik. Nu richting het fjordengebied van Noorwegen.
De aanloop tot deze trip was net zo stromachtig als de eerste najaarsstorm van afgelopen nacht.
De huurcamper waarmee we in eerste instantie weg zouden staat met pech in Slovenie, de 2de camper beantwoordde bij nader inzien niet aan de mogelijkheden om vrij in de natuur te overnachten. Uiteindelijk werd de oplossing naast onze deur gevonden.

De directrice gaat deze keer niet mee. Nu is het een ander “bedrijfsfeestje”.
De storm van gisteren heeft onze reis gisteren danig beïnvloed. Binnendoor rijdend door Nord-Deutschland werden we geconfronteerd met afgesloten wegen door omgevallen bomen ed. Vervolgens een afgesloten tunnel onder de Eems betekende omrijden. Veel later dan gepland kwamen we op ons bedachte overnachtingsplek.

De eerste avond is dan een zoektocht waar, de directrice, de spulen in de camper heeft (ver)gestopt. De lieve schat heeft veel werk gehad om ons op weg te helpen. Veel van de spullen die we aan boord hebben zullen in de loop van de trip te voorschijn komen.

Canada,…. het is mooi geweest!

Onze west Canada reis met als doel Alaska en Yukon zit er op. Morgen de terugvlucht. Terugkijkend is het een reis geweest die aan onze verwachtingen heeft voldaan. Van Vancouver reden we 2000 km. noordwaarts naar Alaska en Yukon tot aan de Poolcirkel. Natuurlijk kregen we te maken sneeuw. Na één nacht hadden we 30 cm. sneeuw voor de wielen liggen. Verder de nodige regen maar vooral, in de laatste week, zonnig weer. We hebben in 22 dagen 5300 km. gereden. Zeven keer hebben we op een camping gestaan om eens lekker en uitgebreid te kunnen douchen. Soms hebben we de buitendouche gebruikt. De camper was vier meter korter dan de vorige versie in 2014 en het was vooral behelpen door savonds de bedden gereed te maken.  Cecile, die ik gekscherend de directrice noem, lag comfortabel in de koof boven de voorstoelen.  Zelf sliep ik in de “zithoek”. Door de tafel te laten zakken en de kussens te verplaatsen was mijn bed gereed. Het voordeel van deze kleinere camper was dat we gemakkelijker een bospad instuurden om een overnachtingsplek te vinden. We stonden op de mooiste plekken, maar ook simpelweg een nacht bij de Walmart of op een truckersparkeerplaats. Deze keer hebben we veel wild gezien, véél beren deze keer, Bisons en ander wild.

De auto wordt weer klaargemaakt voor de volgende trip.

De voorbereidingen voor ons vertrek morgen worden vooral door de directrice gedaan, het in/uitpakken is haar domein, ik doe het toch niet goed of ik i.i.g. zonder “systeem” waardoor ik dit beter aan haar kan overlaten. Ik rijd en zij organiseert, zoals een goede directrice betaamt.

We hebben het naar onze zin gehad, het is allemaal goed gegaan, geen schade etc. Met nu 5500 km. en in 2014 6000 km. hebben we toch een goed beeld gekregen van Canada. Mogelijk nog eens een reis in alleen Alaska. Je moet toch wensen houden, toch?Onze volgers wil bedanken voor de reacties die wij kregen, dat maakt het leuk om te blijven bloggen. 

Canada, ….het is mooi geweest!

Groetjes Peter & Cécile

Een weerzien met Horseshoe Bay betekend ook het einde van de reis.

Horseshoe Bay, het einde van onze reis.

Het resume dat moet nog een dagje wachten dan heb ik alle rijd om alles op een rijtje te zetten. In Horseshoe Bay, één kleine kustplaats ten noorden van Vancouver  met vertrekkende Ferry’s richting de niet per auto bereikbare delen van Canada en naar Alaska, hebben we gevoelsmatig onze reis beëindigd.  Het was een weerzien. Ook onze vorige Canada reis eindigde hier. Je weet dat je hierna de drukte van Vancouver induikt met zijn enorme verkeerschaos. Het vraagt nogal wat van je concentratie en frustratie om de camper hier door heen te loodsen. Het ging soms maar net goed. We moesten een camping zien te vinden. Tot tweemaal toe stuurde de Tomtom-dame mij naar een plek waar totaal niets te vinden was wat op een camping leek. Dat was niet zo erg maar de rit er naar toe was zo slopend en lang dat dit frustreerde.  De directrice begon zich ook op een met het verkeer te bemoeien. “Let op, kijk uit, hij stopt, niet zo hard,…”. Het was voor haar ook niet makkelijk. Toch heeft mevrouw Tomtom ons naar een plek gebracht waar we twee nachten gaan staan, dit is voor de eerste keer deze reis. Morgen een rustdag en voorbereidingen treffen voor het terug brengen van de RV en de reis naar huis.

Het einde van de reis nadert.

Het einde komt zo langzamerhand in zicht, alhoewel we nog ruim twee reisdagen hebben, nemen we vooral gas terug en glijden met een gangetje van 70 – 80 over de prachtige wegen in Zuid Canada. Het is rustgevend, je komt echt tot rust. In plaats van elke dag ruzie hebben we dit om de twee dagen. (GEINTJE! GEINTJE mw. de directrice). Toch is het verrassend dat je drie weken, 24 uur rond, met z’n tweetjes bent op nauwelijks 12 vierkante meter. Rijdend door de wildernis en soms heel verlaten en eenzaam. We zijn niet voor niets al 40 jaar samen. Dit is ook wel een compliment aan de directrice, ze managed dit goed.

Het laatste verslag dat ik schrijf zal vooral een resume zij.

Een beer achter de camper.

Het was ons opgevallen dat we al een tijd geen beren meer hadden gezien. In het noorden kwamen we ze regelmatig tegen. Sinds we in de Rocky’s reden hebben we geen beer meer gezien. Tot gisteravond! Weer stonden we ergens, ver van de hoofdweg, in het “wild”. In mijn ooghoek zag ik een flink zwart object bewegen op ongeveer 10 tot 15 meter van de camper. Het was een beer! Nog wat rondscharrelend stond hij opeens rechtop, keek naar de camper en verdween weer.

De directrice kreeg meteen de “beren kriebels”. “Kunnen we hier wel blijven staan?” en “wat als er meer beren komen?”. De beren zijn banger voor jou dan jij voor hen, was mijn niet bepaald geruststellende antwoord. “Als je buiten de camper komt moet je wat geluid maken zodat ze jouw komst merken en niet schrikken. Je moet een liedje zingen! Bijvoorbeeld, …ik zag twee beren broodjes smeren. Dat helpt!

Waar je een avontuur deelt!