Een zeer verrassend Kasane

9 maart

Waar we eerst verrukt waren van het zien van elke olifant en giraf, en telkens stopte, werd het wat “gewoon”. Links en rechts in het voorbij rijden zagen we wild. Daarbij zagen we wilden zwijnen en impala’s.

In Kasane aangekomen maakten we kennis met Daphe en Mervil Smuts. Mervil heeft een hoge baan gehad bij Shell en houdt zich nu bezig met het verhuren van lodges.Net hiermee gestart want we zijn de eerste officiële gasten. Mervil is nu ook hoofd parkwachter van het Chobe national Park. Hij nodigde ons uit om s’avonds een eerste indruk op te doen van het reservaat. Dit was wel heel speciaal. We zagen o.a.nijlpaarden, impala’s, kudoes en krokodillen.

Als serviceverlening organiseren zij excursies voor de gasten.  Morgen begeleidt hij ons naar Victoria Falls in Zimbabwe. Ons hoofddoel van deze reis. Ondanks de tegenslag van de permits die we niet hebben komen we er toch.

Ons lodge van Daphne en Mervil in Kasane.

Ja hoor daar waren ze, olifanten en giraffen.

9  maart – Nata (B)

We draaiden de weg af bij Rochelle en mw. TomTom meldde “rijdt 330 km.” Hoppa, één rechte weg naar Nata, onze volgende overnachtingsplaats. De eerste 6o km. was de weg als een hoogpolig tapijt, heerlijk om te rijden. Na deze 60 km. doken we abrupt in een gatenwegdek als van een gatenkaas. Niet zomaar kaas maar als een Emmenthaler zo grote gaten.. Gaten van 10, 20 en soms méér centimeters diep. Met volgens mij dichtgeknepen billen dirigeerde de directrice mij waarschuwend voor de gaten. “Let dáár een gat, kijk uit, ohjé nog een gat,…”  Ze kon mij beter zeggen waar nog asfalt was!

Ze waren wel bezig om de weg te repareren hoor! Maar het leek wel of de wegwerkers voortdurend werkoverleg hadden in de schaduw van een boom. “Stel dat we harder werken dan is de weg eerder klaar, maar ja….er zijn maar vijf grote wegen in Botswana, wat doe we daarna?”

De rest van de weg, 200 km ging goed, maar wel oppassen geblazen. Tussen de gaten verschenen hopen, hopen olifantenpoep. Laverend tussen deze obstakels kwam het idee van de directrice dat de olifanten hun behoeften zouden doen in de gaten. “Daar heb je circusolifanten voor nodig hoor!”

Rijdend door Makgadikgadi National Park staken olifanten de weg over. Erg schuw en snel verdwijnend in het struikgewas. De giraffen daarentegen zijn nieuwsgierig en bleven lang staan.

Dat giraffen nieuwsgierig zijn weet ik  nog. Vijf jaar geleden stond een giraf voor mijn auto en zette zijn achterpoot, tussen zijn voorpoten door, op de motorkap van de auto. Bewijs kan ik leveren met de foto die ik daarvan heb gemaakt.

Hoe nu verder?

8 maart – Maun (B)

In Maun verblijven we in de B&B van Rochelle de Bruyn. Een prachtig huis gelegen aan een van de oevers van de Okavanga delta.  Een enorm natuurgebied in het noorden van Botswana. We houden twee rustdagen na een tot nu toe enerverende reis.

Ik heb deze dagen ook nodig om ons reisschema te veranderen. Het gedoe met de permit aan de grens van Botswana en Zuid Afrika was toen opgelost maar kreeg een staartje, zeg maar flinke staart!

Het blijkt niet toegestaan om met deze huurauto naar Zambia en Zimbabwe te gaan. De verhuurder geeft ons geen permit, onze reis en de landen die we zouden aandoen had ik hen gemeld. Pas in Botswana kreeg ik dit bericht. Dit zou betekenen dat we niet naar Victoria Falls zouden kunnen gaan. Ook de kortere reis door Zimbabwe naar Zuid Afrika is dan niet mogelijk. Hier aangekomen heeft Rochelle ons de nodige adviezen gegeven en rijden morgen we naar Kasane, het noordelijkste punt van Botswana bij de grens van Zambia, Namibië en Zimbabwe. Daar laten we de auto achter en nemen een transferbus naar Victoria Falls.

Met als gevolg dat we na Kasane dan door Botswana terugrijden langs de grens van Zimbabwe naar Zuid Afrika. De tocht wordt dan wel langer. Vier locaties waar we niet naar toe kunnen heb ik geannuleerd en nieuwe moeten nu gevonden worden

Maun aan de Okavanga delta

6 maart – Lethlakane (B)

Seelo guesthouse in Lethlakane

Afgelopen nacht hebben in we het Seelo guesthouse in Letlhakane, een mijn stad, overnacht. De rit daar naar toe, 250 km. ging over een prachtieg en goede weg. In Seelo, maar eigenlijk overal doet men zijn best het ons naar de zin te maken. s’Avonds in het dorp gegeten. Terugrijdend in het donker, pikdonker, mis je de oriëntatiepunten om de juiste weg te volgen. Met de GPS kom ik wel weer op de bestemming. Dan moet je vooral niet naar de directrice luisteren die alle gaten in de weg ziet, of mij wijst op mensen/dieren die in het donker opdoemen. Rustig rijdend komt het wel goed.

Vandaag 350 km. gereden naar Maun aan de Okavanga delta. Hier blijven we een paar dagen. De weg was soms erg erg slecht. De auto heeft het te verduren gehad.  Morgen meer over Maun.

Onder politie escorte naar onze B&B.

4 maart – Gaberone (B)

De rit van Gaberone naar Palapye was maar 250 km., maar wel saai. Veelal rechtdoor rijden in een weinig veranderend landschap. Het is de A1 van Botswana. De A1 in Nederland tussen Amsterdam en Utrecht is 12 rijbanen breed, deze is 2 banen en levensgevaarlijk…afgemeten aan de wrakken langs de weg.                    In Nederland ligt er wel eens een dode kat of konijn op de weg, hier dode koeien of geiten door de langs razende vrachtwagens. Alles wordt er te koop aangeboden langs de rand van de weg.

Even aanduwen en weg is het elftal op weg naar een wedstrijd.

Vier keer een roadblock van de Politie. Heel onopvallend zit er kilometers daarvoor een mannetje op een stoeltje met voor zich een klein statief met een snelheidscamera. Te hard rijden is afrekenen bij de volgende roadblock.

De politie heeft ons geholpen met het vinden van onze B&B. Buiten het centrum van Palapye hebben de wegen geen namen. De verstrekte GPS coordinaten waren niet juist. We bleven zoeken en vragen.  De politie te hulp gevraagd en voor ons uit reden zij naar Bellevue guesthouse. De Politie is deze keer onze hulp geweest.

Guesthouse Bellevue

Onze held!!

4 maart 2018

Gisteravond hadden we moeite om het guesthouse te vinden. Door de vertraging bij de grens reden we in het donker Gaberone binnen.

Gaberone is de hoofdstad van Botswana. De routeplanner kon het adres niet vinden. Meerdere keren vragen hielp ons in de goede richting. Uiteindelijk weer een groep jongens langs de weg gevraagd. Het is voor hen vreemd dat een blanke op hen afstapt en om hulp vraagt. Ook voor ons niet zonder risico, denk ik.

De jongens waren overtuigd het adres te weten, ik bood aan één van hen in te stappen en ons naar het adres te rijden. Na onderlinge afweging of ze dit wel zouden doen, bij die anderhalve blanken in de auto, stapte een van in. Hij gidste ons naar het adres. Toen ik de jongen weer terug naar zijn vrienden bracht werd hij als held onthaald, dat was hij ook…voor ons.

Welkom in Afrika en entree in Botswana.

4 maart 2018 Rustenburg – Gaberone (Botswana)

Wat leek een rustig begin van onze reis te worden en in de loop van de middag in het guesthouse te arriveren verliep toch anders.

Van Rustenburg ging het prima. Door een echt Afrikaans savanne landschap, met apen langs de weg. De directrice (ja hoor daar is zij weer) kon zelfs wat wegdoezelen, ik zag haar soms knikkebollen.

Als opwarmertje belanden we op een gravelroad, er zullen er nog veel komen. Leuk om te doen met een SUV maar toch oppassen. Soms grote gaten of modderpoelen om door heen te gaan.

 

Het echt lastige kwam aan de grens van Botswana. Volgens de Zuid Afrikaanse douane moesten we voor de auto een permit hebben om het land te verlaten. Van hem mochten we er wel uit maar Botswana zouden we niet in kunnen. In het Niemandsland tussen de twee landen probeerden ik met de verhuurder te bellen om van hen het niet uitgereikte document per mail te ontvangen. Na meer dan twee uur en geen beltegoed meer voorzag ik al een ongeplande overnachting.

Bijna binnen!

Ik ben maar eens naar de Botswaanse douane gelopen en gevraagd wat ik moest doen. Heel simpel….ik kon een permit kopen om de auto in te voeren. Eerste even (!) langs de emigrations voor formaliteiten en stempels en dan de permit kopen. Al met al waren we, na ook nog eens zoeken, om 20.30 uur in ons guesthouse. Welkom in Afrika!

We zijn er….

3 maart 2018 – Rustenburg (SA)

We zijn gearriveerd in Johannesburg na een overstap in Londen.      Al met al 17 uur onderweg. Vertraging bij vertrek van Heathrow. Tijdens het taxiën naar de startbaan keerde het toestel terug naar de gate. Een passagier was onwel geworden (toen al!) en moest beademd met brancard uit het vliegtuig gehaald worden.                    Hup anderhalf vertraagd.

Bij de customs in Jo’burg werd ik aangesproken als “Hey Baba you have to put of your glasses”. De pasfoto leek anders niet.                    Toch wel relaxed hoor die Afrikanen.

De auto, een Ford Ecosport SUV (jaja), opgehaald en op weg naar Rustenburg , een goede 150 km rijden, links rijden.  Dat viel door de vermoeidheid niet mee. Toen maar lekker gegeten, douchen, en …slapen. morgen begint de echte reis.