dinsdag 29 april – even voorstellen!

 

Route4Marathon – Het wordt tijd dat ik het monster bij jullie introduceer. In het land waar groot is (net als in de US neem ik aan) staan mensen toch te kijken naar de grootte van ons vehikkel. Ik noem hem maar ons monster. De wagen is een Ford met een motorinhoud van 4500cc en 8 cilinders. Zuipen doet dat beest, enorm! Hij heeft een lengte van 30 feet (= bijna 10 meter) en is 12 feet hoog. Monster

In het souterrain zijn diverse ruimten, waar je met 2 personen gemakkelijk zou kunnen liggen, vakken voor klein spul op te bergen, de LPG gastank (koken/warm water/kachel) en een generator om zelf stroom op te wekken.      Op de  eerste verdieping (drie treden omhoog) zijn links een ruime slaapkamer met tweepersoonsbed waar je ¾ omheen kunt lopen, een toiletruimte met wastafel en een aparte ruimte met een volwaardige douchecabine. De living (rechts) is uitgerust met pantry en een drie-zits Monster2bed/bank én een treinzit voor vier personen. Ook dit is tot een bed om te bouwen. De cabine is rijkelijk uitgerust met accessoires.  Op de bovenverdieping is (boven de cabine in de koof) een ruim tweepersoonsbed.   Het monster rijdt formidable, c’est formidable (“Stromae”).

De directie (= Cecile) heeft besloten dat, vanwege het grote succes van deze blog en de vele volgers die wij een groot plezier doen, we om het monster op de weg te kunnen houden, u een abonnement kunt afsluiten tegen betaling. Het abonnementsgeld kunt u naar onze ING rekening sturen waarna u een inlogcode ontvangt en verder kunt blijven genieten van ons!

 

maandag 28 april – Andre Hazes

route2+Lake Superior – Afgelopen nacht hebben we op “Carol Campsite & RV Park” bij Sudbury gestaan. We hadden al eerder vóór het terrein gestaan maar zijn doorgereden omdat het er nogal morsig en “achenebbisj” uit zag. “Er zal vast wel iets beters zijn als we doorrijden”. Helaas …en dan toch maar omgedraaid. De man die ik aansprak of we terecht konden, een look-a-like van Andre Hazes, net zo morsig als Carol Campsite, gaf aan gesloten te zijn, maar als we zelfvoorzienend zouden zijn konden we wel een nachtje blijven voor 20 Can.dollar. Handje contantje en de toegang werd geopend. Cecile vroeg later aan mij, “de man die jij de $20 hebt gegeven dat was toch wel de eigenaar hé?”.Natuurlijk”, zei ik zelfverzekerd , “hij stond tegen een grote pick-up geleend bij het kantoortje dus zal hij wel de eigenaar zijn ……”. Ik begon wel te twijfelen…..stel dat later de echte eigenaar komt en vraagt wat ik te zoeken heb op zijn gesloten camping? Dan kom ik natuurlijk wel moeilijk weg door te zeggen dat Andre Hazes tegen zijn auto stond geleund en dat ik hem 20 dollar heb betaald!!!! CarolCampingsite

Vanochtend weggereden en heb niemand meer gezien, ’t zal wel goed geweest zijn. Het had vannacht gevroren en het was koud in de camper. De synthetische dekbedden deden werk hun goed. Naar mate we meer noordwaarts rijden worden de sneeuwhopen langs de weg talrijker en groter. In Thunderbay is, volgens de radio, vandaag flink sneeuw gevallen. Daar zijn we over twee dagen. Onze reisdag was i.i.g. stralend zonnig en warm.

zondag 27 april – AJAX LANDSKAMPIOEN !!!!!!

route2+Sudbury – Ontario Half 5 s’ochtends en klaar wakker, de biologische klok loopt nog niet gelijk. Dat staat gelijk aan 10.30 uur in Nederland. Dan toch maar wassen en aankleden. Het voordeel was dat we vroeg bij de Niagara watervallen waren en parkeerruimte genoeg hadden (is wel belangrijk met een voertuig van 10 meter!) Het was een vroege ochtend zon die de nodige kleur gaf aan ons bezoek. Het zonnetje heeft men hier hard nodig. Tijdens de rit van vandaag, 500 km, zagen we de nodige sneeuw en ontdooiende meren. De velden zijn nog kleurloos en de bomen zonder blad. De winter heeft hier lang geduurd. De camper is als een beest, met brullende accelerende motor dendert hij voort op de cruise controll. De tank was zo goed als leeg

niagaraen deinde gevuld te worden, ook hier kwam het beest weer naar boven. Onverzadigbaar kolkten de liters benzine in de bek van het beest. Bij 190 liter ($ 240,=) stopte de teller, de pompbediende met een Big Smile. Vermoedelijk kan ik hier ruim 700 km. mee verder.

De stadse omgeving hebben we nu ver achter ons gelaten en rijden door ruiger gebied, Mohawk territory. Veel Indiaanse namen en aanduidingen.

Aardige mensen die Canadezen. Overal waar je komt word je hartelijk begroet, “hello sir, how are you, is everything oké?”. Die belangstelling is wel fijn, ik begon mijn hele verhaal waar we vandaan komen, en alle tekst uit mijn blog te vertellen, tot ze mij onderbraken en vroegen  “may I help you”, en ik weer wist dat dit een nationale omgangsvorm is. Dit is toch wel prettig, moet ik ook maar eens proberen.

zaterdag 26 april, Koningsdag 2014

walmart
Our host for to night

Niagara Falls – het was gisteren een erg lange dag van ruim 20 uur alvorens  we in onze Kingzise bedden, (ter ere van Koning Wim dag) in slaap vielen. In Canada is alles groot, van het ontbijt (ik kreeg het bijna op), de bekers koffie daarbij en de enorm grote auto’s.    Met een prachtige zwarte Dodge SUV werden we naar het camper depot gereden. Na twee uur van instructies en papieren reden we, toch een beetje nerveus, met de enorme camper het terrein af op weg naar de plaatselijke Walmart voor de eerste boodschappen. Daarna reden we weer naar de Walmart om een adapter te kopen omdat ze in Canada andere stekkers gebruiken, toen nog een keer naar de Walmart omdat ik er achter kwam dat mijn laptopadapter nog thuis ( in Roosendaal) ligt , en toen NOG een keer naar Wal… om een oplader te kopen die via de sigarettenaansteker mijn laptop oplaadt. Na een halve tank aan benzine opgebruikt te hebben (hij rijdt 1 op 4!!!) gingen eindelijk op weg naar Niagara Falls.

Niagara before the Falls
Niagara before the Falls

We hebben een korte blik geworpen op de onstuimige watermassa, vanuit ons voertuig, en zijn maar doorgereden op zoek naar een plek  om te overnachten. Op het parkeer terrein van Walmart (alweer!) in Naigara-on-the-Lake staan we nu. Ik ben benieuwd of dit zal lukken. . Je zult het later van me horen. Voor vandaag genoeg ….Walmart. Morgen een nat pak halen bij de Falls.

 

 

The Canadian tour has started.

Na een kort nachtje zijn we dan toch onderweg naar Toronto.

Na 45 minuten vertraging waren we toch airborn in een gedateerde MD11. Dit gold ook voor de steward(e)s(sen). KLM heeft vast en zeker een “oudere medewerkers beleid”. De vliegreis duurde 7.30 uur. De “grote” Nigeriaanse vrouw naast mij leek wel steeds breder te worden. Onder mijn armleuning door voelde ik steeds meer dijbeen mijn richting opkomen. Het zal het effect van de drukruimte in een vliegtuig wel zijn waardoor je steeds dieper in je stoel gedrukt wordt. Ik had met deze, aardige, vrouw wel te doen. Toen we een snack geserveerd kregen, en we keuze kregen tussen een pizza en een brownie, begreep zij dit niet goed en herhaalde de stewardess luidt, als of de vrouw ook  nog doof was, “Do you want a Browniééé, a Browniééé”. Gelukkig koos de vrouw voor de pizza.

DSC_0061
Sandman Signature Toronto Airport Hotel

Met een shuttle van het hotel werden we opgehaald en nu verblijven we een nachtje in het Sandman Signature hotel in Toronto. Morgen worden we om 11 uur opgehaald en gaan we de camper ophalen.

The Final Countdown

Nog ÉÉN dag te gaan!!

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk staat mijn weblog dan eindelijk online!                                                            Ik heb het toch maar gedaan en ga een blog bij houden tijdens onze reis. In de hoop dat ik anderen weet te boeien met wat wij onderweg tegenkomen. Ik heb me afgevraagd of ik wel wat te vertellen heb (buiten mijn werk) wat anderen boeit. Nou ja, ik merk het vanzelf wel.
Vrijdag de 25ste moet het gaan gebeuren. Van Amsterdam vliegen we naar Toronto in Canada vanwaar we in drie weken naar Vancouver rijden. De geschatte afstand bedraagt 6500 km. Het landschap zal variëren van  stedelijk gebied, naar de prairies van Saskatchewan en de Rocky Mountains. Soms kunnen we “kilometers-maken” over de uitgestrekte vlakten, maar ook “flink-sturen” om de 10 meter lange camper door de bergen te brengen.
De globale route zit in Garmin Base Camp opgeslagen, maar zal vaker dienen als richtpunt om uit te komen aan Vancouver Bay. Mijn bedoeling is om dagelijks de blog bij te werken, mits ik kan beschikken over Wifi. Een actuele blog is tenslotte het leukst om te volgen.
Veel plezier, wij gaan er vandoor!
Peter & Cécile

 

Waar je een avontuur deelt!