Vrijdag 9 mei – Het Berenbos in Jasper

Nacht op Icefield Parkway
s’nacht op de Icefield “camping”

route13Jasper – De overnachting op 2000 meter, op de parkeerplaats van het Icefield Centre, was uniek.  Uiteindelijk stonden we alleen op de “Trailer and RV”campsite. De camper had ik naast een ijswal geparkeerd zodat de wind minder vat kreeg op het grote voertuig en dit had effect. De wolkenloze nacht was “stik”-koud en omdat we de accu voor de kachel wat gespaard hadden kon deze gedurende nacht af en toe zijn werk doen en zorgen dat het niet vroor in de camper. We hadden prima geslapen ondanks de grote hoogte.  Vandaag zouden we maar tot Jasper rijden, een afstand van ruim 100 km. zodoende deden we rustig aan en kon ik mijn AD van gisteren (inmiddels vandaag) verder lezen.

berenbos
De Beren camping in Jasper

Net als Banff is Jasper in deze tijd van het jaar wat slaperig. Zij moeten het hebben van de winter of de zomertoeristen. Daar tussen komen ze zelf bij van drukke tijden. Sinds Banff komen we dagelijks campers tegen van CruiseCanada, de verhuurder van ons monster. Zo groot “als die van mij” (vanderzeijden houd  je een beetje in!) heb ik nog niet gezien. Deze campers zijn vanuit Vancouver  richting de Rocky’s gereden, onze eindbestemming over 1000km. Wij hebben nu bijna 5000 km gereden. Onze huidige campingplek is de Whistlers Campground, bij aankomst werd ons twee duidelijk gemaakt dat er beren in het park zijn en dat we onze maatregelen moeten nemen. Voedsel etc. moet in het voertuig blijven en wanneer we lopend (naar de douches oid) gaan ons hoorbaar voor het wild voortbewegen. Volgens mij is dit een verkooppraatje en moet ik de beren nog maar eens zien. Het krioelt wel van de Eekhoorns en een soort Marmotten. Morgen zal ik vertellen of het berenverhaal echt is of niet. Maar goed dat je een abonnement hebt op deze blog, dan beleef je alles met ons mee. (dit laatste is een uitspraak van de directrice, is ook een verkooppraatje)

Donderdag 8 mei – overnachten op 2000 meter

route12The Icefields  Parkway  Het parkeerterrein van het Icefield Centre ligt op 2000 meter hoogte, en is leeg. Hier zouden we mogen overnachten volgens “de VVV”. Het is zonnig afgewisseld met licht stuifsneeuw. De wind heeft vrij spel  en blaast om de camper, je voelt het en je hoort het. “Ons”monster beweegt mee in de wind. Omdat we geen voorziening hebben, en ik de accu voor de kachel ventilator nog even wil sparen laat ik de automotor stationeer draaien en blijft het behaaglijk warm. We hebben zicht op de Athabasca en Crowfoot gletsjers.

Icefields
Icefield Centre “campground”

Vanaf Banff hebben we weg nr. 1A gevolgd naar Lake Louise. Een prachtige weg door een even prachtige natuur. Een enkele ree loopt in de nabijheid van de weg te grazen. Onze ogen loeren de omgeving af om een eland of ander wild te kunnen zien. Om deze weg én de Icefields Parkway te mogen berijden moet je een pas kopen voor iedere persoon in een voertuig. Op Marktplaats heb ik twee passe-partouts gekocht die toegang geven voor alle Nationale parken in Canada. Met deze entreekaarten op de voorruit geplakt werden we bij de ingang van het Jasper National Park met opgestoken duim begroet, ik deed maar hetzelfde.

Gisteravond (woensdag) heb ik het AD gelezen van de dag erna!!. Je leest op 7 mei de krant van 8 mei. Wanneer ik om 21.00 uur het AD download dan is de ochtendeditie van 8 mei al beschikbaar, het is in Nederland op dat moment 05.00 uur. Niet dat dit nieuws nog geen nieuws is, maar apart is het wel.

Woensdag 7 mei – “het Canada aan de andere kant van de prairie

Route10Banff – Alberta  De Rocky Mountains . Het drukke ochtendverkeer van Galgary vroeg de nodige aandacht en concentratie om de stad uit te komen. We passeerden de Olympische schansen net buiten de stad. De bergen liggen weliswaar in het zicht maar het is toch nog een klein uur rijden daar naar toe. Het monster trekt ons met groot gemak en comfortabel de Rocky’s binnen en sluiten de bergen zich om ons heen. Nadat we ons in het  Alberta Mountains Info Centre, de plaatselijke VVV dus, van de nodige informatie hadden voorzien gingen we richting Banff even verderop. Daarvoor maakte we een rondje over de Minnewanka Loop. Voor het eerst zagen we waar deze bergen en Canada zo om bekend zijn. Wat een prachtige natuur, uitkijkend over Lake Minnewanka.

Lake Minnewanka
Lake Minnewanka

Het was nog een hele klus om onze truck ergens te parkeren. Op veel parkeerplekken stond een bordje verboden voor “RV’s”. In Nederland ben ik altijd blij dat ze deze bordjes plaatsen omdat, doorgaans 60+’ers in, campers de plaatsen innemen voor lange tijd. Nu vind ik het wel wat overdreven. We hadden de moed bijna opgegeven toen we aan de andere kant van de rivier een plek vonden. Zo slecht als het weer gisteren was, zo mooi was het vandaag met een strak blauwe lucht.

Banff is de Canadese versie van een Franse wintersport plaats. Veel commercie dus en alles gericht op sneeuwsport. In het zonnetje stond een man met een gitaar, al zingend, wat bij te verdienen. Toen we aan kwamen lopen en stopte om zijn voortgebrachte geluiden, die op muziek moesten lijken, te beluisteren stopte hij met spelen net op het moment dat ik geld in de gitaarkoffer wilde gooien.(“Ik heb iets met straatmuzikanten) Ik vroeg waarom hij stopte, en onmiddellijk zette hij zijn “muziek” in……en na tien akkoorden stopte hij weer………..hij was zijn tekst kwijt! Voor dit kostelijke moment heb ik hem toch maar betaald.  Vandaag “maar” 170 km gereden en de camping in Banff opgezocht

Dinsdag 6 mei – Alberta met sneeuw

Route10Galgary – Alberta             Vanochtend vertrokken we van campsite Eagle Valley in Maple Creek in de sneeuw, die er gisteren nog niet lag. De herten liepen vrij op de camping te grazen, gewend aan mensen en voeruitgen. De weg was goed bereidbaar ondanks de sneeuwbuien, echte “Mei sneeuwbuien”. Vanuit Saskatchewan zijn we Alberta binnen gereden. eagle1De bijna vijf dagen durende reis over prairie, in Alberta de “the Badlands”genoemd, zitten er op. Bijna 1500 km heeft dit avontuur geduurd (hij is er “klaar mee”, maar zegt die smiegt niet!). Canadezen met wie we over onze reis spreken hebben het over het “Canada  voor“ en “Canada na”de prairie. Vaak zijn ze zelf nooit in het “andere Canada”geweest. Vaak zijn ze niet eens buiten hun eigen staat of zelfs  territory geweest.

Het verkeer rijdt erg gedisciplineerd en halen mij links en rechts in. Dit is toegestaan in Canada en Amerika. Het motto luidt “keep your lane”. Hierdoor raken mensen minder opgefokt (“moet je hem horen”) als (te) lang links blijft rijden. Rond Galgary is het vijf rijen dik op de Highway met auto’s, en toch rustig om te rijden.Vandaag staan we voor de vijfde keer op het Walmart terrein om te overnachten. Afgezien dat dit niets kost (“echt vanderzeijden”) zijn de locaties buiten het stadcentrum en met dit monster heb je de ruimte om te manoeuvreren. In de loop van de avond/nacht komen er meer voertuigen (vrachtwagens en campers) die de nacht doorbrengen.nanton

De Rocky Mountains zien we nu op een afstand liggen en zullen morgen koers zetten naar Banff en Jasper. Dit zijn bekende plaatsen met Nationale Parken alwaar we zullen overnachten. Het tweede, en nog indrukwekkender deel van onze reis gaat beginnen.

Maandag 5 mei – Bevrijdingsdag 2014

Route9Ergens voor Medicine Hat (Alberta), maar nog wel in Saskatchewan – in Nederland wordt voor de 69ste keer het einde van WOII gevierd, en daarmee de bevrijding door o.a. de Canadezen. Regelmatig worden we tijdens onze reis bedankt dat wij de moeite nemen om Canada te bezoeken, men vindt dit geweldig. Laat ik hen op deze wijze eens bedanken voor de vrijheid die wij, mede, aan hen hebben te danken. “THANK YOU CANADA”.

Drie dagen rijden we nu over de prairie en het einde komt in zicht. We zijn Galgary op drie honderd km genaderd. Galgary, waar ooit Yvonne van Gennep haar Olympische medailles haalde, licht toch echt in de bergen. Hier kijken we naar uit. De prairie is oneindig in de verten. Het lijkt saai om nu al drie dagen hetzelfde decor te zien, niettemin het hoort bij Canada en geeft goed weer hoe enorm groot dit land is. Met de cruise controle op 85 a 90 kmpu gaat alles op een relaxte wijze aan je voorbij. Je moet er wel van houden en dat doen we. In het landschap zijn van verre de graansilo’s te zien als kathedralen zo groot en indrukwekkend.

Kathedraal
als kathedralen in het landschap

Vannacht hebben we overnacht in Chaplin, het dorp met het grootste zoutmeer van Canada, het dorp maakt een desolate indruk. Het “Chaplin hotel”staat te koop, ….je wilt er nog niet doodgaan! We stonden bij de graan”fabriek” aan de spoorbaan, verdekt opgesteld bij ander rollend materieel. Het treinverkeer, goederentreinen van wel drie km lang met dubbel gestapelde containers, was druk bleek gedurende de nacht. Drie keer per uur kwam er een trein voorbij, waar de machinist ter hoogte van ons monster flink en oorverdovend claxonneerde. De dreunenende wagons brachten de nodig trillingen voortchaplin2 dat zelfs het monster bewoog. Na  de derde (of vierde, of vijfde,…) ben ik in slaapgevallen en heb lekker doorgeslapen.

chaplin
“campsite” Chaplin

Zondag 4 mei – Noorderlicht

Route9Chaplin – Saskatchewan. Wat we in IJsland niet hebben waargenomen was vannacht een heel klein beetje zichtbaar. Teruglopend van receptie, in een stik donkere nacht, werd het plotseling licht. In de veronderstelling dat de wolken wegtrokken en deze de maan vrij zicht gaven keek ik nog eens goed. Het was onbewolkt en er waren vreemde banen aan de nachtelijke hemel te zien. In het noorden bewogen deze lichtstroken zacht glooiend  en werden afwisselend sterker en zwakker. Na een kwartier nam dit af en verdween en werd de nacht weer donker. Hoe kort en zwak het ook eigenlijk was, dit was het Noorderlicht. We hebben direct besloten om volgend voorjaar een 2de poging te wagen om de Aurora Borealis op IJsland te gaan bekijken. (“een beetje gek zijn die vanderzeijdens wel”). Hoe blij kun je zijn als je in de gelegenheid bent om een dergelijke reis te maken, al rijdend over de prairie met de klanken van Solomon Burke uit de speakers en met de directrice op de passagiersstoel doezelend naast me, NOU…. HEEL BLIJ!!

Die prairie berijden we al zo een 400 km eindeloos rechtuit, met als korte afwisseling de rondweg om Regina of Moose Jaw. Prachtig, het eindeloos repeterende landschap. Dit is wat we een hééééél klein beetje ervaren op de weg tussen Almere en Lelystad.

Onderweg worden oproepen gedaan die gemeenschapszin prikkelen van de bestuurders. Naast de oproepen om naar de divers kerken langs te route te komen zijn er nog twee die ik wil noemen. Oproep 1: regelmatig, soms om de 3 km wordt je gevraagd om dat deel van de snelweg te adopteren. Diegene die dat doen worden met een bordje vernoemd als begunstiger van deze weg. Echter het wegdek is vaak in slechte staat. Betekend dit dat de lokale Lions Club (wordt vaak genoemd) niet kapitaal krachtig genoeg is om een donatie te doen waardoor de weg wordt opgeknapt? Oproep 2: de radio wordt benut door de directeur van de lokale “health care” instelling dat er “nog 7 kamers opgeknapt moeten worden, geef uw geld om dit mogelijk te maken! Uw geld blijft Lokaal!!”. Is dit wat in Nederland bedoeld wordt met de “Participatie samenleving”. Ik zie het al voor me, de directie van mijn instelling doet een oproep, met een licht Belgische tongval tot het opknappen van de kamers. De cliënt heeft de luxe om te wonen in de “Praxis-” of “Intratuinkamer”. Dan heb je nog geluk. Als je in de “Philip Morris kamer” zou wonen wordt je er eerdaags uitgezet!

Zaterdag 3 mei – Opnieuw een andere staat.

Route7Moosomin – Saskatchewan. We staan op een camping!!! Campground Fieldstone in Moosomin. We zijn zelfs de eerste gasten van het nieuwe seizoen. Voor 31,50 CAD zijn we “full hooked”. Monster kan zijn uitwerpselen direct lozen in de rioolaansluiting van onze staanplaats, met water en stroomaansluiting. Leuke camping met gastvrije mensen.  We kunnen nu ook een wasje draaien. SaskatchewanZoals je ziet zijn we weer een staat verder, nu zijn we in Saskatchewan. Opnieuw hebben we een uur kado gekregen en is het tijdsverschil met Nederland 8 uren. Dit betekend dat we morgen om 5.30 uur wakker zijn. Per dag hebben we nu 25 uur tot onze beschikking. Vandaag de hele dag de Trans Canada Highway bereden, eerder noemde ik deze weg oneerbiedig  transcanada“Highway 1”. Het landschap is nu wijds, en niet zo een beetje ook. Nederland kent zijn verten, dit lijkt oneindig. Toen we gisteren Winnipeg naderen kon je vanaf meer dan 20 km. afstand de “wolkenkrabbers” uit het om geploegde land zien oprijzen. Belachelijk dat je in een land waar je plek voor  alles hebt, in de hoogte moet bouwen!

Dat de wegen eindeloos lang/recht zijn heeft zo zijn voordelen (ook zat nadelen). Als de nood te hoog wordt en Cecile van het toilet gebruik moet maken kan zij op haar gemak naar toilet met een gangetje van 90 per uur. Vreemd genoeg moet ik haar wel “waarschuwen als we een bocht gaan maken”!!. We rijden al 80 km. rechtuit notabene!! “ik zal wel roepen als we een stoplicht tegenkomen”, zei ik.

Het weer was ideaal om te rijden, bewolkt met veel zonnige moment. Maar wel “stik koud’,op z’n west Brabants.

Vrijdag 2 mei – van staat naar staat.

Route6Winnipeg – Manitoba. Vanochtend werden we vroeg wakker van de kou maar ook het uur dat we eerder kado kregen was nu de reden van de vroege start. Niet erg hoor het was licht en we zagen eeknoorns rond de camper en verderop twee herten. Wederom was de accu van de auto leeg. Dit gebeurde eerder ook. Omdat we rond drie uur stoppen met rijden gebruiken we de accu’s. De apparaten die we bij ons hebben (laptop,gsm, oplader fototoestel) werken vooral via de adapter die in de sigarettenaansteker zit. De RV is voorzien in dit soort situaties van een “Emergency Start”, een extra Powerboost om de motor te starten. Dit geeft wel een gerust gevoel. Om nu twee keer per week de Wegenwacht op te roepen is ook niet de bedoeling. Winnipeg

We  hebben de staat Ontario verlaten en zijn nu in Manitoba. De naam doet me erg denken aan de reclame van de nieuwe naam van Overtoom. (Overtoom,Overtom, Manitom, Manitabo). Het verschil tussen de twee staat is opmerkelijk, de bomen hebben in korte tijd plaatsgemaakt voor omgeploegde akkers, wegen die(tot nu toe voor ons) 60 km. rechtdoorlopen, en een lagere benzineprijs (-10 tot 15 $ct.) (pffff). Je kent deze wegen wel, tot de einder rechtuit, geflankkeerd tot het eind van het zicht met telefoonpalen. Langs de weg worden we met grote borden opgeroepen om naar de Mennonietenkerk te komen en vooral onze meubels bij een winkel te kopen die “strictly Amish” is. Ik zal met het monster toch geen Amish karretje tegenkomen op Highway 1!  Highway1

Highway One is nu de weg die we volgen, deze loopt tot Vancouver. We zullen hem niet blijven volgen maar wel regelmatig tegenkomen. De verwachte sneeuwbuien zijn uitgebleven, met soms een zonnetje.

 

 

Donderdag 1 mei – Volgooien maar weer!

Route5Wabigoon Lake – Ontario    Voor we de reis van vandaag starten gaan hebben we eerst alle benodigde tanks bijgevuld. De donaties van de volgers maken dit mogelijk. Dat is wel nodig. Naast de 250 liter benzine hebben we hier ook (gratis) het drinkwater kunnen bijvullen (goede klant), was ook 250 liter.  Voor de LPG, hier Propane genoemd, moesten we flink zoeken in Thunder Bay deze was maar op één plek te koop. Volgens reisplan zullen we de komende dagen in minder bewoond gebied rijden en dan geeft het een beter gevoel om goed gevuld op pad te gaan. Nu hebben we plm. 1700 km. gereden vanaf Toronto. Per dag leggen we gemiddeld 350 km. af. Dit is goed te doen. Vanmiddag zijn we de Toronto tijdzone uitgereden naar die van Winnipeg.Kakabeke(2) Het is wéér een uur vroeger. Het weer vandaag was eerst zwaarbewolkt, maar vanavond brak het zonnetje door. De verwachting is we morgen sneeuwbuien kunnen verwach-ten. Alle campings tot nu toe zijn gesloten, dus was Walmart in Thunder Bay weer voor ons, maar ook voor anderen, gastheer. Het landschap veranderd. De wegen worden langer, met minder bochten, het zijn nu bomen,meren,bomen, meren,…  Dit is een beetje flauw, (“natuurlijk dat kun je verwachten van die vanderzeijden”) maar het is fantastisch om door dit land te rijden.DSC_0145 Onderwverder het land in eg hebben we Kakabeke Falls bekeken. De rivier, met zijn obstakels was voor indianen en handelsreizigers vroeger de “snelweg” om verder het land in te trekken, in dit toen onbegaanbare land.                                                 En het monster bracht ons verder, en verder, …..

Woensdag 30 april – Ouwe Koningin(ne)dag

Route4Thunder Bay – De blogvolgers, die abonnementsgeld hebben overgemaakt moet ik namens de directie bedanken. Zij die deze blog volgen om zelf ook een campereis door Canada te maken zal ik nu van informatie voorzien. Wij volgen vooral Highway 17 in noordelijke richting. De weg is vooral tweebaans en de maximum snelheid is 90km/pu. Onderweg zie je truc1kbomen,rotsen,meren,bomen,rotsen,meren,bomen,…..”oeps (eigenlijk  f***) daar is er weer een…”  Die “roadtrains”, de enorm grote (natuurlijk) vrachtwagens die (natuurlijk) harder rijden en voor je het in de gaten heb hem drie meter achter je. Een imposant gezicht die driemeter lange en steiloplopende motorkap van de Peterbilt. In de cabine zit (natuurlijk) met een grote grijns, zonnebril en baseballcap de truckdriver je gretig op te jagen. Ik ben met vakantie en wil geen stress, daar heb ik mijn werk voor. Met  1 op 4 wil je niet harder! Gelukkig zijn er om de 10 kilometer inhaalbanen waar de gevaartes je zouden kunnen inhalen,zouden ja. Meestal lopen deze inhaalbanen bergopwaarts. Monster wil best lekker doortrekken op zo een baan en laat de Peterbilt achter zich, maar o wee…over de top komen de trucks met steeds grotere snelhei d het verloren terrein goed maken. Die grijns van de driver is er weer! Lang houdt hij dit niet vol en grijpt zijn kans waar het truckspiegelniet mag, zijn snelheid op te voeren en in te halen. Wij vervolgen de weg….rotsen,meren, bomen,rots…… Let op de onopvallende politieauto’s, die echt onopvallend zijn! Sneaky uit het zicht met hun laserguns proberen ze mij te “raken”, haha 1 op 4 maakt mij tot een heer op de weg.

Vandaag regenachtig en koud weer. Alle campings zijn gesloten vanwege de lange duur van de winter. Er ligt nog te veel sneeuw op de terreinen en de waterleidingen etc. in de grond zijn bevroren. Dit betekend voor ons dat we vrij kamperen. Opletten dus welke stroom je gebruikt. Vanochtend was er te weinig stroom om de waterdruk op te bouwen, toen ik ingezeept in onze ruime douchecabine stond. Hoppa!…..effe snel de aggregaat starten, en ingezeept druipend weer terug. Ja hoor alles werkte weer. Lachuh!

Waar je een avontuur deelt!