Alle berichten van Zeijden

Regen, regen, regen……Afrika huilt.

23 maart- Delmas

Nog ongeveer een uur rijden van Johannesburg zijn we neergestreken in Delmas. Overnachten in Jo’burg leek mij niet zo een goed idee. Het is een erg drukke stad, dus liever daar buiten blijven. Gedurende de gehele reis heb ik, net als de vorige reis door Zuid Afrika, geen moment gehad dat ik me onveilig  voelde. De onveiligheid van Afrikaanse landen wordt je aangepraat. Natuurlijk moet je je goed voorbereiden en opletten.

Op onze voorlaatste dag regende het pijpenstelen, 36 uur aan een stuk. Eerder was er, in Botswana, alleen s’nachts een hels onweer en regen. Het is nu regenseizoen en we hebben het getroffen met de regenval. Als het regent dan staan in mum van tijd de wegen blank, het worden bijna rivieren. Afrika huilt om het afscheid van ons.

Het was een bijzondere reis deze keer, met tegenslagen die uitdagingen werden en iets veel mooiers opleverde. We hebben mensen ontmoet aan wie we met warme gevoelens zullen terugdenken. Zij zouden voor ons een reden kunnen zijn om naar hen nog eens terug te gaan.

Botswana heeft ons, mede door de mensen aldaar, bijzonder verrast. Wat een prachtig land. Met Zuid Afrika hadden we een warm weerzien. Het is zo een mooi land, zo ontwapenend maar ook zo kwetsbaar.

Morgenavond is de terugvlucht, via Londen, naar Amsterdam. Met ruim 4500km kunnen we de auto schadevrij achterlaten bij Avis.  Dat is toch maar mooi gelukt.  Het is mooi geweest, heel mooi.                                                                      Baie Dankie Afrika.

Als je met mijn blog hebt “meegereist” hoop ik dat je ook genoten hebt.

Peter & Cécile

Human Rights Day en de Wegwee van de directrice..

21 maart – Carolina

Vandaag is het hier een Nationale feestdag. Het is “Human Rights Dag”, de dag van de Mensenrechten. Al was dat toch niet bij iedereen bekend, wel dat men een vrije dag had. Volgens Guy, die toch eerst gegoogeld had wat de feestdag nu precies was, is dit een initiatief van het ANC om de werknemers (vooral de zwarten (sorry voor het woord)) te paaien met betaald verlof. Zo zijn er veel van dit soort Nasionale feesdagen (inderdaad zonder S) . Lokaal werden erg geen activiteiten gehouden met het thema Human Rights.

Nu de reis zijn einde zaterdag nadert wordt de directrice wat onrustig. Zij lijdt, en dat moet je niet meteen aan anderen vertellen, aan een ernstige vorm van “wegwee. Dit is de tegengestelde vorm van heimwee. Het liefste is zij altijd onderweg, of ergens anders dan thuis. Lang niet weg of op reis zorgt voor onrust. Er is niets aan te doen behalve…….op reis gaan.

VER WEG EN TOCH ZO DICHTBIJ….

Ik kon het niet laten!

20 maart- Sabie

Ik kon het niet laten! Ik ben weer in het buitenland naar de kapper geweest. Het is als een soort fetisj van mij om dat in ieder buitenland te doen. In Marokko, Egypte, Turkije, het gebeurd overal anders en het lijkt toch zo hetzelfde. We zijn langs de straat vele “kapperszaken” tegengekomen maar de kans dat je HIV oploopt is groot. Zeker als je nagaat dat bijna 30 % van de mensen in Botswana en Z Afrika HIV heeft. Bij een betrouwbaar ogende hygiënische zaak heb ik het laten doen. Dan kan ik maandag weer netjes voor dag komen als ik moet werken.

Ik kon het niet laten! Al pratend met Guy, de kamerverhuurder annex kroegbaas, kwamen we op mijn werk. Dus ook over de verslavingszorg.  Verslaving is hier net als bij ons een groot probleem dat hier vrijwel niet door de overheid aangepakt wordt.  Op enig moment vertelde Guy tot enkele jaren geleden zwaar verslaafd te zijn geweest. We spraken uitvoerig over wat hem geholpen heeft en hoe zijn leven er nu uitziet zonder verslaving.

Een heel lang verhaal kortgemaakt hebben we vanmiddag de verslavings”kliniek” bezocht waar hij is behandeld. Vol trots werden wij ontvangen door zeer gepassioneerde mensen die alles geven om hun lotgenoten te helpen, zij zijn als behandelaren zelf gebruiker geweest. Dorien, de Managing Director, was 10 jaar geleden nog user en had een bijna doodervaring door het gebruik. Opmerkelijk was dat er veel overeenkomsten hebben in de wijze waarop zij hun programma uitvoeren als dat wij in Nederland doen, met zeer beperkte financiele middelen. Hun slagingspercentage ligt, zeggen zij, rond de 40 %. Dat is een heel goed resultaat.                                            Het gaf mij een goed gevoel dat zij zo goed bezig zijn,…..een mooie dag.

Panorama route.

19 maart – Sabie

Wie in dit deel van Z Afrika komt bezoekt het Krugerpark en doet de Panorama route. Kruger hebben we al eens gedaan en wilde dieren hebben we in Chobe veel gezien.

De Panorama route hadden we ook al eens gereden maar dit was een onderdeel van een reisdag, nu is het ons reisdoel. Vanuit Sabie via Graskop is het een “pragtige” weg. Er zijn veel bezienswaardigheden die de moeite waard zijn om te stoppen. Vele watervallen, God’s Window, Bourke’s Luck Putholes en de Rondafels.

God’s Window geeft een fraai uitzicht vanaf een bergplateau over de lager gelegen vlakte. We hebben geluncht bij Putlock’s Boskombuis, zeer bekend in het buitenland en veel beschreven in reisgidsen als een must om aan te doen. Van de weg af moet je een zandpad volgen om vervolgens bij een primitief ogend “restaurant” aan te komen waar je traditioneel Afrikaans kunt eten. De locatie was spannender dan het eten. Uitkijkend over de rivier met rotsen op boomstammen gezeten. Afrikanen eten veel vlees,  voor vegetariërs was er in de Boskombuis niet echt iets bijzonders. Maar toch leuk om hier te zijn.

Niet veel verder liggen de Bourke’s Luck Putholes, alweer gaten maar niet in de weg maar door erosie uitgesleten in de rotsen van de river Blyde. Machtig om te zien wat miljoenen jaren lang het water doet met de rotsen en prachtige creaties heeft achter gelaten in het graniet.

Als indrukwekkende afsluiting bezochten we Blyde Canyon bij de drie Rondafels. Drie ronde rotsformaties die doen denken aan de traditionele Afrikaanse hutten, Rondawels genoemd. Vanaf een hoge rots kijk je in de Canyon en voor je zijn de Rondafels majestueus te zien. Voldaan reden we terug naar Sabie, in het donker. Dat is dan hard werken. Wat een prachtig dag!

 

Versigtig ry en spoedbeperk en meer onderweg.

18 maart – Sabie.

Rijdend in Zuid Afrika zie je opvallende dingen. Op kruispunten, op de rijbaan bij de stopstreep, kom je niet alleen verkopers tegen die allerlei oplaadsnoertjes en stuurwielhoezen verkopen maar ook andere zaken. Meerdere keren zag ik iemand staan, op de stopstreep,  met bord  voor zijn borst dat hij dringend werk zoekt. “Help mij aan werk, ik pak alles aan”. Toch aandoenlijk om te zien.

De muzikant met zijn saxofoon op het kruispunt tussen de rijbanen was wel een hoogtepunt, geweldig om te zien hoe die man daar zat.

In Sabie konden we terecht bij de “Inligting Aftrekplek” als we ons overnachtingsadres niet zouden kunnen vinden. Dit is niet wat je er bij bedenkt, het is de plaatselijke VVV.

Een totaal veranderd lanschap.

16 maart – Tzaneen (SA)

Het landschap is drastisch veranderd. Was het eerder vooral Savanne en droog, nu lijkt het meer op de Ardennen. Glooiend en veel  groen.  In het AD las ik dat het in Nederland gaat vriezen dit weekend met een gevoelstemperatuur van -13. Hier is het 33 graden met een gevoeltemperatuur van 40! Als je zo in die warmte rond rijdt is het niet voor te stellen dat het eerdaags Pasen is.

In Tzaneen blijven we twee dagen alvorens we met boog om de Blyderiver Canyon rijden naar Sabie om vandaar uit de Canyon op ons gemak aan te doen. Deze is te mooi en te veel te zien om hier met een “reisdag” door heen te rijden.

(Het staat jullie vrij en ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat over onze belevenissen)

Go Siame Botswana, hello South Africa.


15 maart – Palapye (B)

De directrice viert haar verjaardag. Een ontbijt met vooraf bestelde cake. Het verwachte bescheiden cakeje was een heuse taart.              De receptiemedewerkster en keukenhulp en housekeeping kunnen zich (met hun familie) te goed doen aan het overgrote deel van de taart.

Go Siame Botswana, tot ziens Botswana!                                                        We hebben Botswana verlaten, zijn de grensrivier de Limpopo met Zuid Afrika overgestoken. Bijna 3000 kilometer hebben we in Botswana gereden. De wegen waren eindeloos lang , maar je aandacht kon geen moment verslappen. Wilde dieren, koeien, mensen, gaten in de weg, politieagenten…..ze hielden mij voortdurend bezig. Botswana is meer dan ik verwachte, een fantastisch land met vooral lieve mensen. Het is een stabiel land, je hoort er nooit over, dus ook niet negatief. Het is er schoon en met zorg voor elkaar. Het motto van Botswana is “United and Proud”. Dat is het wat ik heb beleefd. Het zal moeilijk zijn om toch niet een keer terug te gaan, Botswana zit in ons hart.

Dat ik vandaag weer ben aangehouden voor te snel rijden (13 km) en er mee weg kwam zonder boete wordt wel wat gewoontjes om te melden.

Nu in ZA gaan we het tweede deel van onze reis meemaken.  Eerder zijn we in het gebied van de Rondafels en canyons geweest van de Panoramaroute. Dit willen we nogmaals aandoen.

Een boete voor te snel rijden, of toch niet,….ja toch wel.

14 maart – Nata (SA)

We zijn nu twee dagen onderweg naar het zuiden om morgen Botswana te verlaten en Zuid Afrika binnen te gaan. De wegen, nogmaals, kunnen in een oogwenk veranderen in een wegdek met “putholes” (enorme gaten in de weg). Mijn voorstel is om Botswana aan te laten sluiten bij de EU en hen subsidie te geven voor de infrastructuur. Als we landen als Bulgarije en Roemenië laten toetreden moet Botswana ook kunnen.

Gisteren werd ik door een agent, die uit het struikgewas te voorschijn kwam, gesommerd te stoppen. Met de speedcamera had hij  mij getrackt. 11 km. te hard. Hij liet dit zien in in de camera als bewijs. Op een tabel liet hij zien dat ik per te hard gereden kilometer ik 20 Pula moest betalen en daarboven op100 als boete, totaal 320 Pula. Ik liep nar de auto om mijn geld te pakken en de agent keek en zag Cécile, de directrice. Plotseling hoefde ik niet meer te betalen, kreeg een hand en wenste mij een goede reis. Nou ja zeg!

Bij de roadblocks wordt altijd naar je rijbewijs gevraagd en waar je naar toe gaat of overnacht. Vandaag pakte ik bij het aanrijden naar de controle alvast mijn rijbewijs en opende het raam. De agent keek naar binnen, zag de directrice en zei dat het niet nodig was. Ik vroeg hem, weet je het zeker.  Ja we konden doorrijden. Dat gaat goed, zij kijken naar de directrice en krijg geen boete en vrij doorrijden.

Mee naar het “bureau” voor het Procesverbaal.

Dat was toch wat te gemakkelijk gedacht. Vandaag weer te hard gereden en nu 23 km. Totaal 560 Pula, is 45 euro. Ik wees de agent nog op de Cécile in de auto maar dit had geen effect. Mee naar het “bureau”, een tafeltje in de schaduw en een pinautomaat. Moeten ze in Nederland ook doen dan is er vanzelf meer blauw op de straat.

 

Een mooi game drive en….AWA!

12 maart – Kasane (B)

Zoals ik al eerder aangaf is Mervil, de verhuurder van ons guesthouse, Game Warden een toezichthouder in het Chobe National Park. Chobe NP is net zo groot als Nederland. Hij en Daphne namen ons mee voor een Game Drive, dit zou bij ons een safari heten. Zes uren lang hebben we in zijn Jeep rondgereden.  We zagen ontzettend veel dieren. Grote kuddes buffels trokken van de Chobe river het land in om te eten.

Zij werden opgewacht door de leeuwen die in een hinderlaag lagen te wachten. Met de kennis van Mervil vonden we de leeuwen die nog hun tijd namen en lagen te slapen in afwachting van de buffels. Op afstand gevolgd door de gieren die ook al wisten wat er zou gaan gebeuren.

De leeuwen waren voor ons op twee meter van de auto. De directrice aanschouwde deze poezen en probeerde hun aandacht te vangen. Zo onverschrokken is zij.

Daphne had voor ons een heerlijke lunch voorbereid. Het was heel bijzonder om in de Bush te picknicken met de loerende apen in de buurt. Zij zijn heel opdringerig en vliegensvlug. Met stokken moesten we hen op afstand houden. Tevergeefs (AWA). Ze gingen toch met een enkele maiskolf er vandoor.

Aan het einde van de dag brak een enorme regenbui los met hevig onweer. De wegen werden rivieren en alles spoelde alles weg. Het onweer veroorzaakte door een inslag dat het internet niet meer werkte in onze lodge. Afrikanen hebben bij pech een uitdrukking en zeggen AWA , “Afrika Wins Always”, er is niets aan te doen.

Ons reisdoel is bereikt, ……FANTASTISCH.

11 maart – Kasane (B)

Na tien dagen reizen hebben we Victoria Falls bereikt. Eerst waren we boos en teleurgesteld dat we geen permit kregen om met de auto Zimbabwe in te mogen. De douane omkopen voor een permit zoals eerder het geval was zou ws. geen probleem zijn. Maar wat als we schade zouden hebben aan de auto dan zouden we niet verzekerd zijn nog los van boete die de rentalcompany ons oplegt, die zou ook niet mals zijn. De auto is ongetwijfeld met GPS uitgerust zodat zij waar hun auto’s rijden.

Na de nodige stempels en dollars mochten we Zimbabwe in.  In een klein uur rijden hadden Victoria Falls bereikt. Eerst een blik vanaf het “Look-Out Cafe” een fantastisch uitzichtpunt over de canyon.

Dit was zeer indrukwekkend zoals alles wat we hierna zouden zien. We zijn gestart op het punt waar de Zambezi river op de waterval komt aanstromen. De machtige rivier stort zich met groot geweld, soms over een lengte van één kilometer, in de diepte. De enorme opstijgende damp zorgt dat je in mum van tijd drijfnat bent.

Prachtige gezichten met regenbogen zorgen voor een beloning. Het was soms een emotionele beleving om daar te staan en dat mee te maken. Alle voorbereidingen en onverwachte zaken verdwenen bij dit schouwspel. Je moet hier geweest zijn om te weten hoe het  voelt.